Quest for a Switch

Could you help me? I’m on a quest. For years, by the way. You know, such an everlasting quest where you eventually don’t find what you’re looking for. But because you don’t find it, you do find something in yourself. I’m looking for a button. Or rather, a switch. An on/off switch. A switch for my emotions. Too many feelings. Too many thoughts. It can be compared to the amount of waste in the world; it’s too much, you don’t know where to put it, so just dump it somewhere where it’ll destroy everything. An endless waterfall, a flood, permanently drowning, but living on. And such a switch would be oh so nice at such a that. However, there’s a downside to using this switch; I also lose my humanity with it.

Lees verder “Quest for a Switch”

Zoektocht naar een Schakelaar

Zou je me kunnen helpen? Ik ben namelijk op queeste. Al jaren, overigens. Je weet wel, zo’n eeuwigdurende zoektocht waarbij je uiteindelijk hetgeen dat je zoekt niet vindt. Maar juist doordat je het niet vindt, vind je wel iets in jezelf. Ik ben op zoek naar een knop. Of beter gezegd, een schakelaar. Een aan-/uitschakelaar. Een schakelaar voor mijn emoties. Te veel gevoelens. Te veel gedachtes. Het is te vergelijken met de hoeveelheid afval in de wereld; het is te veel, je weet niet waar je het moet laten, dus dump je het maar ergens waar het alles kapotmaakt. Een eindeloze waterval, een overstroming, permanent aan het verdrinken, maar wel blijven leven. En wat zou die schakelaar dan oh zo fijn zijn. Er is echter wel een nadeel aan het gebruiken van deze schakelaar; ik verlies er ook mijn menselijkheid mee.

Lees verder “Zoektocht naar een Schakelaar”

2020: An Open Letter

2020: An Open Letter

2020: An Open Letter

“Reality is that which refuses to go away when I stop believing in it.” – Philip K. Dick

It’s kinda weird to write a short memoir after a year like 2020. And it’s also kinda weird to share my yearly photo with fireworks that look like a freedom pigeon; in a year without fireworks and with a bit less freedom than before. And still I’d like to write something about my own year.

Lees verder “2020: An Open Letter”

United In Silence (2020 End of Year Speech)








Normally when I speak to a group, I start with a silence. A long silence. Ten seconds. Fifteen seconds. Twenty seconds. I look around the audience, see who is there, see which people I speak to. And, as the silence lasts longer, see how they react to it. The longer it’s quiet, the more uncomfortable they start to feel. Then they start looking around, looking at others. Smiling uncomfortably at each other, wondering when that man in front of the group will finally start talking. This is much more difficult as a writer. I don’t see an audience to speak to, I can only see myself. And yet I like to use the silence, the long silence, or the too long silence, as an opening. Those who feel comfortable during a silence have the power over those who are not comfortable enough with it. Until it’s time to break the silence.

Lees verder “United In Silence (2020 End of Year Speech)”

Verenigd In Stilte (2020 Eindejaarsspeech)








Normaal gesproken wanneer ik een groep toespreek, begin ik met een stilte. Een lange stilte. Tien seconden. Vijftien seconden. Twintig seconden. Ik kijk dan rond in het publiek, kijk wie daar allemaal zit, kijk welke mensen ik toespreek. En, naarmate de stilte langer duurt, ook zien hoe ze daarop reageren. Naarmate het langer stil is, gaan ze zich ongemakkelijker voelen. Dan gaan ze om zich heen kijken, anderen aankijken. Ongemakkelijk naar elkaar lachen, zich afvragend wanneer die man voor de groep eindelijk gaat beginnen met praten. Dit is als schrijver veel lastiger. Ik zie geen publiek dat ik toespreek, ik kan enkel mezelf zien. En toch gebruik ik graag de stilte, de lange stilte, of de te lange stilte, als opening. Wie zich tijdens een stilte op zijn gemak voelt, heeft de macht over degenen die zich daar niet comfortabel genoeg bij voelen. Totdat het tijd is om de stilte te doorbreken.

Lees verder “Verenigd In Stilte (2020 Eindejaarsspeech)”

Will you Mary me?

“If I could only reach you.. that would really be a breakthru” | Queen – Breakthru

I didn’t keep it dry. Again not. For the third time. I couldn’t keep it up for 110 minutes without getting tears in my eyes. And that while I already knew what was going to happen. But maybe it hit me just as much as the first two times, because I knew what would happen, and how it would happen. This time I watched the film in a different way.

Lees verder “Will you Mary me?”

Will you Mary me? [NL]

“If I could only reach you.. that would really be a breakthru”  | Queen – Breakthru

Ik hield het niet droog. Alweer niet. Voor de derde keer. 110 minuten volhouden zonder een brok in m’n keel te krijgen of tranen in m’n ogen te krijgen lukte me gewoon niet. En dat terwijl ik inmiddels allang wist wat er zou gaan gebeuren. Maar misschien raakte het me nu net zo veel als de eerste twee keer, juist omdat ik wist wat er zou gebeuren, en hoe het zou gebeuren. Ik keek de film deze keer namelijk op een andere manier.

Lees verder “Will you Mary me? [NL]”

Lonely Writer, Anonymous Reader

In February I taught a series of MoneyWays classes to a school on behalf of Diversion. During these lessons we discuss money with pupils and students, where as a peer-educator, as my position is called, I am open about my own money matters. One of the things we share with the students is our stumbling blocks, in other words, everything that does not always go well in, in this case, the financial area. One of my stumbling blocks is that I never look at my money when a band or artist announces a concert; if I want to go, I immediately buy a ticket, without looking at the money in my account. A number of students thought that was strange; why should I go to concerts when I might as well watch live streams or recordings of old concerts on the internet? Meanwhile I am actually at home watching those live streams and old concert recordings. After all, all concerts have been cancelled. I eventually followed the advice of the students.

Lees verder “Lonely Writer, Anonymous Reader”